پروتز ایمپلنت چیست؟ راهنمای جامع پروتز روی ایمپلنت از نگاه لابراتوار دیجیتال

پروتز ایمپلنت اگر یک یا چند دندان خود را از دست داده‌اید و قرار است برایتان ایمپلنت گذاشته شود، بخش مهمی از نتیجه‌ نهایی مربوط به «پروتز ایمپلنت» است؛ یعنی همان روکش، بریج یا پروتز کامل که روی فیکسچرهای ایمپلنت قرار می‌گیرد و در نهایت لبخند و قدرت جویدن شما را می‌سازد. در این مقاله سعی می‌کنیم از دید یک لابراتوار دیجیتال مثل اسپیدنت، پروتز ایمپلنت را به زبان ساده و کامل بررسی کنیم؛ از انواع و مراحل ساخت تا هزینه، دوام و مراقبت‌ها.

پروتز ایمپلنت چیست و چه تفاوتی با پروتز معمولی دارد؟

پروتز ایمپلنت در واقع همان ترمیم دندانی است که روی پایه‌های تیتانیومی ایمپلنت سوار می‌شود و نقش دندان‌های از دست رفته را بازی می‌کند. تفاوت اصلی این پروتز با پروتزهای معمولی (مثل دست‌دندان قدیمی یا بریج روی دندان‌های تراش‌خورده) این است که مستقیما روی ریشه‌ مصنوعی متصل به استخوان فک قرار می‌گیرد، نه روی دندان‌های کناری یا لثه به تنهایی.

در پروتز ایمپلنت نیروهای جویدن از طریق ایمپلنت به استخوان منتقل می‌شوند و همین موضوع باعث می‌شود احساس جویدن بسیار طبیعی‌تر باشد. علاوه بر این چون نیازی به تراش دادن دندان‌های سالم نیست، ساختار طبیعی دهان تا حد زیادی حفظ می‌شود. بسیاری از درمان‌های مدرن مثل [فول آرچ روی ایمپلنت] یا [پروتز کامل ثابت روی ایمپلنت] بر همین پایه طراحی می‌شوند.

از نظر ظاهری هم پروتز ایمپلنت با استفاده از متریال‌های سرامیکی و زیرکونیا می‌تواند بسیار شبیه دندان طبیعی طراحی شود. در لابراتوارهای دیجیتال مثل اسپیدنت، طراحی این پروتزها کاملا با نرم‌افزار و روی مدل‌های سه‌بعدی انجام می‌شود تا فرم دندان، لثه و لبخند هم‌زمان در نظر گرفته شود.

---

انواع پروتز ایمپلنت؛ ثابت، متحرک و هیبرید

پروتز ایمپلنت فقط یک نوع نیست و بر اساس تعداد دندان‌های از دست رفته، کیفیت استخوان و طرح درمان دندان‌پزشک انواع مختلفی پیدا می‌کند. به صورت کلی سه گروه اصلی داریم: پروتز ثابت، پروتز متحرک متکی بر ایمپلنت و پروتزهای هیبرید.

پروتز ایمپلنت ثابت

در پروتز ایمپلنت ثابت بیمار امکان خارج کردن ترمیم را ندارد و پروتز به صورت ثابت با پیچ یا سمان روی ایمپلنت‌ها می‌نشیند. این نوع پروتز برای یک دندان منفرد، چند دندان پشت سر هم یا حتی فک کامل استفاده می‌شود.

در پروتز ثابت روی ایمپلنت احساس جویدن و صحبت کردن بسیار شبیه دندان طبیعی است و از نظر زیبایی هم نتایج بسیار بالایی قابل دستیابی است. در لابراتوار دیجیتال، طراحی [انواع پروتز ثابت روی ایمپلنت] بر اساس داده‌های اسکن داخل دهانی و CBCT انجام می‌شود تا موقعیت دندان، تماس‌های بین فکی و فرم لثه دقیق باشد.

نکات مهم در پروتز ایمپلنت ثابت عبارت‌اند از؛

• انتخاب تعداد و موقعیت مناسب ایمپلنت‌ها برای تحمل نیرو؛
• انتخاب متریال مناسب (زیرکونیا، متال سرامیک، PMMA موقت و…)؛
• تصمیم‌گیری بین پروتز پیچ‌شونده یا سمان‌شونده؛
• طراحی صحیح تماس‌های بین‌دندانی و بین‌فکی برای جلوگیری از شکستگی و ساییدگی زودرس.

پروتز ایمپلنت متحرک (اوردنچر)

در برخی از موارد به خصوص در فک بی‌دندان با استخوان محدود، از پروتز متحرک متکی بر ایمپلنت یا همان اوردنچر استفاده می‌شود. در این روش با چند ایمپلنت (مثلا ۲ تا ۴ عدد) پروتز متحرک روی فک قفل می‌شود و نسبت به دست‌دندان معمولی ثبات و گیر بسیار بیشتری دارد.

اوردنچر متکی بر ایمپلنت می‌تواند کیفیت زندگی بیمار را به شکل قابل توجهی بهتر کند؛ بیمار می‌تواند راحت‌تر صحبت کند، غذاهای متنوع‌تری بخورد و نگرانی کمتری بابت لیز خوردن دست‌دندان داشته باشد. طراحی و ساخت [اوردنچر متکی بر ایمپلنت] در لابراتوار دیجیتال با اتصالات دقیق انجام می‌شود تا هم راحت در دهان جا بیفتد و هم در عین حال گیر کافی داشته باشد.

پروتز هیبرید روی ایمپلنت

پروتزهای هیبرید ترکیبی از ویژگی‌های ثابت و متحرک هستند. این پروتزها معمولا توسط دندان‌پزشک در مطب باز و بسته می‌شوند اما برای بیمار حالت ثابت دارند. در درمان‌های [فول آرچ روی ایمپلنت] و کیس‌های بازسازی کامل فک، پروتز هیبرید می‌تواند گزینه‌ای بسیار مناسب از نظر زیبایی، عملکرد و امکان سرویس در آینده باشد.

در طراحی پروتز هیبرید، فرم لثه مصنوعی، ارتفاع لبخند و حمایت از لب‌ها اهمیت زیادی دارد. به همین دلیل لابراتوارهایی مثل اسپیدنت از طراحی دیجیتال، پرینت سه‌بعدی و تست پروتز موقت استفاده می‌کنند تا قبل از ساخت پروتز نهایی، فرم کلی لبخند و تلفظ بیمار بررسی شود.

مراحل ساخت پروتز ایمپلنت در لابراتوار دیجیتال اسپیدنت

برای این که پروتز ایمپلنت دقیق، راحت و زیبا باشد، فقط جراحی موفق کافی نیست. ورک‌فلو ساخت پروتز در لابراتوار نقش کلیدی دارد. لابراتوار دیجیتال اسپیدنت تمام مراحل از دریافت داده تا ساخت نهایی را به صورت دیجیتال مدیریت می‌کند تا زمان تحویل کوتاه‌تر و دقت بالاتر باشد.

مرحله اول؛ دریافت داده‌های دیجیتال و برنامه‌ریزی

در اولین قدم دندان‌پزشک فایل‌های اسکن داخل‌دهانی، اسکن بادی‌های ایمپلنت، اطلاعات رنگ، عکس‌های لبخند و در صورت نیاز CBCT را برای لابراتوار ارسال می‌کند. در پروتکل‌های جدید ارتباط علمی، این اطلاعات در قالب فرم‌های استاندارد ثبت می‌شوند تا چیزی از قلم نیفتد.

در همین مرحله دندان‌پزشک طرح درمان، نوع پروتز مدنظر (ثابت، هیبرید، اوردنچر)، متریال پیشنهادی و محدودیت‌های کیس را در فرم ارتباطی مشخص می‌کند. این اطلاعات پایه طراحی دیجیتال [مراحل ساخت پروتز دندانی دیجیتال] هستند.

مرحله دوم؛ طراحی دیجیتال (CAD)

در مرحله CAD تکنسین دیجیتال با استفاده از نرم‌افزارهای طراحی، موقعیت دندان‌ها، فرم لثه، تماس‌های فکی و اتصال به ایمپلنت‌ها را طراحی می‌کند. در پروتز ایمپلنت این طراحی باید هم از نظر عملکرد (جویدن، صحبت کردن) و هم از نظر زیبایی (لبخند، خط لب، فرم دندان‌ها) دقیق باشد.

در این مرحله موارد زیادی بررسی می‌شود؛

• موقعیت سوراخ پیچ در پروتزهای پیچ‌شونده و امکان مخفی کردن آن؛
• ضخامت کافی متریال در نواحی تحت فشار؛
• طراحی کانتور لبیال و پالاتال برای راحتی زبان و لب؛
• فضای کافی برای بهداشت و تمیز کردن زیر پروتز ایمپلنت.

مرحله سوم؛ ساخت، فرزکاری یا پرینت (CAM) و فینیشینگ

پس از تایید طراحی، فایل برای دستگاه‌های فرزکاری یا پرینتر سه‌بعدی ارسال می‌شود. در اسپیدنت از بلوک‌های زیرکونیا، متریال‌های رزینی و متال مناسب پروتزهای ایمپلنت استفاده می‌شود و مراحل پخت و سینترینگ طبق دستورالعمل سازنده انجام می‌شود.

در نهایت پروتز تراش، لعاب و پالیش می‌شود، روی مدل یا آنالوگ‌های ایمپلنت تست می‌گردد و پس از کنترل کیفیت از نظر تطابق، رنگ، تماس‌ها و جزئیات نهایی آماده ارسال به مطب می‌شود. در این مرحله ممکن است از [گاید جراحی ایمپلنت] یا مدل‌های پرینت‌شده نیز برای بررسی بیشتر استفاده شود.

بهترین متریال‌ها برای پروتز ایمپلنت

انتخاب متریال مناسب یکی از مهم‌ترین تصمیم‌ها در پروتز ایمپلنت است. متریال روی دوام، زیبایی، هزینه و حتی حس بیمار هنگام جویدن تاثیر مستقیم دارد. در لابراتوارهای دیجیتال چند دسته متریال رایج‌تر هستند.

زیرکونیا در پروتز ایمپلنت

زیرکونیا به خاطر استحکام بالا، رنگ سفید و امکان رنگ‌آمیزی شبیه دندان طبیعی یکی از انتخاب‌های اصلی برای پروتز ایمپلنت است. در فک‌های خلفی که نیرو زیاد است، روکش‌های تمام زیرکونیا یا زیرکونیا با سرامیک آناتومیک، انتخاب بسیار خوبی محسوب می‌شوند.

در کیس‌هایی که زیبایی در ناحیه لبخند اهمیت ویژه دارد، می‌توان از زیرکونیای لایه‌دار یا زیرکونیا با ترنسلوسنسی بالاتر استفاده کرد. طراحی دیجیتال [روکش زیرکونیا] اجازه می‌دهد ضخامت، پشتیبانی سرامیک و تطابق حاشیه‌ای به خوبی کنترل شود.

متال سرامیک و سایر متریال‌ها

پروتز متال سرامیک هنوز هم در بسیاری از کیس‌ها کاربرد دارد، مخصوصا زمانی که بخواهیم استحکام فلز را با زیبایی سرامیک ترکیب کنیم. در برخی کیس‌ها نیز از متریال‌های موقت مثل PMMA یا رزین‌های پرینت سه‌بعدی برای ساخت پروتز آزمایشی یا موقت استفاده می‌شود.

انتخاب متریال در پروتز ایمپلنت به عوامل مختلفی بستگی دارد؛

• موقعیت دندان (قدامی یا خلفی) و نیاز زیبایی؛
• الگوی فشار و عادات بیمار (مثل دندان‌قروچه)؛
• بودجه بیمار و طرح درمان کلی؛
• ضخامت فضای پروتزی و محدودیت‌های فنی.

طراحی لبخند و زیبایی در پروتز ایمپلنت

یکی از جذاب‌ترین بخش‌های پروتز ایمپلنت، طراحی لبخند است. امروزه فقط پر کردن فضای خالی دندان کافی نیست؛ بیمار انتظار دارد لبخندش طبیعی، هماهنگ و جوان‌تر به نظر برسد. اینجاست که [طراحی لبخند دیجیتال] و ابزارهای تصویری وارد بازی می‌شوند.

در لابراتوار دیجیتال اسپیدنت با استفاده از عکس‌های صورت، لبخند و اسکن دیجیتال، یک طرح لبخند پیشنهادی روی نرم‌افزار طراحی می‌شود. ارتفاع دندان‌ها، فرم لبه‌ انسیزال، خط لب، تقارن و تناسب‌ها هم‌زمان بررسی می‌شوند تا پروتز ایمپلنت با صورت و شخصیت بیمار هماهنگ باشد.

در برخی کیس‌ها قبل از ساخت پروتز نهایی از یک پروتز موقت یا ماک‌آپ استفاده می‌شود تا بیمار لبخند جدیدش را در دهان امتحان کند، صحبت کند، بخندد و اگر اصلاحی لازم است همان مرحله اعمال شود. این روند کمک می‌کند که نتیجه نهایی پروتز ایمپلنت هم از نظر زیبایی و هم از نظر عملکرد مطابق انتظار باشد.

دوام، طول‌عمر و مراقبت از پروتز ایمپلنت

خیلی‌ها می‌پرسند پروتز ایمپلنت چقدر دوام دارد؟ پاسخ این است که اگر ایمپلنت‌ها به خوبی در استخوان جوش خورده باشند و بیمار بهداشت دهان را رعایت کند، پروتز ایمپلنت می‌تواند سال‌ها بدون مشکل کار کند. اما این به معنی بی‌نیازی از مراقبت نیست.

پروتز ایمپلنت هرچقدر هم دقیق ساخته شده باشد باز هم باید تمیز نگه داشته شود. تجمع پلاک و التهاب لثه اطراف ایمپلنت می‌تواند به مرور زمان به استخوان هم آسیب بزند. به همین دلیل آموزش [مراقبت از ایمپلنت دندان] و پروتز روی آن بخش مهمی از درمان است.

چند نکته مهم برای افزایش طول‌عمر پروتز ایمپلنت؛

• مسواک منظم دو بار در روز با روش صحیح؛
• استفاده از نخ دندان مخصوص ایمپلنت، سوپرفلاس یا برس بین‌دندانی؛
• استفاده از واترجت در موارد توصیه شده توسط دندان‌پزشک؛
• چکاپ دوره‌ای (مثلا سالانه) برای بررسی پیچ‌ها، تماس‌ها و سلامت لثه.

هزینه پروتز ایمپلنت به چه عواملی بستگی دارد؟

هزینه پروتز ایمپلنت سوال همیشگی بیماران است. البته این هزینه فقط عدد لابراتوار نیست و به مجموعه‌ای از عوامل بستگی دارد که در طرح درمان کلی در نظر گرفته می‌شوند. با این حال آشنایی با این عوامل کمک می‌کند بیمار تصمیم آگاهانه‌تری بگیرد و تفاوت قیمت‌ها را بهتر درک کند.

عوامل لابراتواری و متریال

در بخش لابراتوار، نوع متریال و تکنولوژی استفاده شده روی هزینه تاثیر مستقیم دارد. پروتز زیرکونیا، پروتز متال سرامیک، پروتز هیبرید روی ایمپلنت یا [اوردنچر متکی بر ایمپلنت] هر کدام متریال، زمان و تکنیک‌های خاص خود را دارند.

در لابراتوار دیجیتال، استفاده از اسکنرهای دقیق، طراحی CAD و ماشین‌های فرز یا پرینترهای رزینی پیشرفته کیفیت را بالا می‌برد، اما طبیعی است که روی قیمت نهایی پروتز ایمپلنت هم اثر داشته باشد.

طرح درمان و پیچیدگی کیس

عوامل دیگری که روی هزینه پروتز ایمپلنت تاثیر دارند شامل؛

• تعداد ایمپلنت‌ها و تعداد واحدهای پروتزی مورد نیاز؛
• نوع پروتز (تک‌دندان، بریج، فول‌آرچ، هیبرید و…)،
• نیاز به طراحی ویژه زیبایی، تغییر فرم لثه یا بازسازی کامل فک؛
• استفاده از پروتز موقت، ماک‌آپ و مراحل اضافی تست.

در نهایت بهتر است در جلسه مشاوره، دندان‌پزشک بر اساس شرایط دهان، انتظارات شما و همکاری با لابراتوار، برآورد واقعی [هزینه پروتز ایمپلنت] را به صورت شفاف توضیح دهد.

پروتز ایمپلنت در فک بی‌دندان؛ فول‌آرچ و اوردنچر

بسیاری از بیماران بی‌دندان از دست‌دندان‌های متحرک کلاسیک خسته شده‌اند؛ لیز خوردن، زخم شدن لثه و مشکل در جویدن از شکایت‌های رایج است. پروتز ایمپلنت در فک بی‌دندان می‌تواند این تجربه را کاملا تغییر دهد و کیفیت زندگی را چند درجه بالاتر ببرد.

در درمان‌های فول‌آرچ، با تعداد مشخصی ایمپلنت (مثلا ۴ تا ۶ عدد) کل قوس دندانی بازسازی می‌شود. این پروتزها می‌توانند ثابت، هیبرید یا به شکل اوردنچر متکی بر ایمپلنت طراحی شوند. انتخاب بین این گزینه‌ها به استخوان، بودجه، انتظارات زیبایی و امکان تمیز کردن توسط بیمار بستگی دارد.

برای هر کدام از این طرح‌ها می‌توان یک مقاله کامل کلاستر نوشت؛

• [فول آرچ روی ایمپلنت]؛
• [اوردنچر متکی بر ایمپلنت]؛
• [پروتز کامل ثابت روی ایمپلنت].

در لابراتوار دیجیتال، این نوع درمان‌ها معمولا با کمک گاید جراحی، طراحی دیجیتال و تست پروتز موقت انجام می‌شوند تا در نهایت بیمار هم لبخند زیبا و هم جویدن راحت را تجربه کند.

نقش ارتباط علمی دندان‌پزشک و لابراتوار در موفقیت پروتز ایمپلنت

موفقیت پروتز ایمپلنت فقط به مهارت جراح یا کیفیت لابراتوار بستگی ندارد، بلکه تعامل علمی و دقیق بین این دو عامل است که نتیجه نهایی را می‌سازد. اسپیدنت در مقالات خود روی پروتکل‌های استاندارد ارتباطی بین کلینیک و لابراتوار تاکید ویژه‌ای دارد.

اگر اطلاعات کیس ناقص یا مبهم باشد، حتی بهترین لابراتوار دیجیتال هم نمی‌تواند ایده‌آل‌ترین نتیجه را تحویل دهد. به همین دلیل فرم‌های استاندارد برای ثبت نوع ایمپلنت، موقعیت فیکسچرها، طرح لبخند، رنگ، عادات بیمار، محدودیت‌های زمانی و… طراحی می‌شوند. ارتباط منظم و مستند باعث می‌شود پروتز ایمپلنت از نظر فنی، زیبایی و راحتی برای بیمار به نقطه‌ مطلوب نزدیک‌تر شود.

در عین حال بازخورد لابراتوار به دندان‌پزشک هم مهم است؛

• پیشنهاد متریال مناسب‌تر بر اساس داده‌ها؛
• هشدار درباره فضای ناکافی یا ریسک شکستگی؛
• توصیه به استفاده از اسپلینت محافظ در بیمارانی که دندان‌قروچه دارند؛
• پیشنهاد اصلاحات در طرح درمان مثل نوع [بریج دندانی] یا تعداد واحدهای پروتزی.

این رفت و برگشت علمی در نهایت به نفع بیمار تمام می‌شود و به پروتز ایمپلنت پایدارتر، زیباتر و قابل پیش‌بینی‌تر منجر خواهد شد.

سخن آخر

پروتز ایمپلنت قلب تپنده درمان‌های ایمپلنت است؛ همان چیزی که در آینه می‌بینید، با آن غذا می‌جوید و لبخند می‌زنید. در این مقاله دیدیم که پروتز ایمپلنت فقط یک «روکش ساده» نیست، بلکه نتیجه‌ مستقیم طراحی دیجیتال، انتخاب متریال درست، ارتباط علمی کلینیک و لابراتوار و البته مراقبت‌های بعد از درمان است.

اگر قرار است برایتان پروتز ایمپلنت انجام شود، پیشنهاد می‌کنم برای درک عمیق‌تر هر قسمت، مقالات تخصصی‌تر مثل [انواع پروتز ثابت روی ایمپلنت]، [فول آرچ روی ایمپلنت]، [اوردنچر متکی بر ایمپلنت]، [هزینه پروتز ایمپلنت] و [مراقبت از ایمپلنت دندان] را هم مطالعه کنید تا با آگاهی بیشتری تصمیم بگیرید و سال‌ها از لبخند جدیدتان لذت ببرید.

سوالات متداول پروتز ایمپلنت

۱. پروتز ایمپلنت دقیقا چه فرقی با روکش معمولی دارد؟
روکش معمولی روی ریشه‌ دندان موجود یا روی یک بریج متکی بر دندان‌های کناری سوار می‌شود، اما پروتز ایمپلنت روی پایه‌ تیتانیومی کاشته شده در استخوان فک قرار می‌گیرد. این موضوع باعث می‌شود نیروهای جویدن طبیعی‌تر منتقل شوند و نیازی به تراش دادن دندان‌های سالم کناری نباشد.

۲. بین پروتز ثابت روی ایمپلنت و اوردنچر کدام بهتر است؟
هیچ گزینه‌ای مطلقا بهتر نیست، همه چیز به شرایط استخوان، بودجه، انتظارات بیمار و طرح درمان بستگی دارد. پروتز ثابت روی ایمپلنت احساس نزدیک‌تری به دندان طبیعی می‌دهد، اما اوردنچر متکی بر ایمپلنت با تعداد ایمپلنت کمتر می‌تواند ثبات خوبی در فک بی‌دندان ایجاد کند و در عین حال قابلیت خارج کردن و تمیز کردن را حفظ کند.

۳. پروتز ایمپلنت چقدر دوام دارد؟
اگر ایمپلنت‌ها به خوبی در استخوان جوش خورده باشند و بیمار بهداشت دهان را رعایت کند، پروتز ایمپلنت می‌تواند سال‌ها بدون مشکل کار کند. با این حال ممکن است در طول زمان نیاز به پالیش، تعویض پروتز موقت، تنظیم تماس‌ها یا حتی تعویض روکش‌ها وجود داشته باشد، اما پایه‌های ایمپلنت معمولا در صورت سلامت استخوان حفظ می‌شوند.

۴. آیا پروتز ایمپلنت همیشه از زیرکونیا ساخته می‌شود؟
نه، زیرکونیا یکی از متریال‌های بسیار محبوب است اما تنها گزینه نیست. بسته به شرایط کیس ممکن است از متال سرامیک، سرامیک‌های تقویت شده، رزین‌های خاص یا ترکیبی از این‌ها استفاده شود. انتخاب متریال باید بر اساس موقعیت دندان، نیروهای جویدن، نیاز زیبایی و بودجه انجام شود.

۵. پروتز ایمپلنت درد دارد؟
خود پروتز ایمپلنت هنگام تحویل دردناک نیست، چون روی ایمپلنت جوش‌خورده در استخوان قرار می‌گیرد. درد اصلی مربوط به مرحله جراحی کاشت ایمپلنت است که با بی‌حسی و داروهای ضد درد کنترل می‌شود. بعد از جوش خوردن ایمپلنت‌ها، قرار دادن یا تنظیم پروتز معمولا فقط کمی احساس فشار یا سنگینی ایجاد می‌کند.

۶. آیا با پروتز ایمپلنت می‌توان غذاهای سفت خورد؟
در بیشتر موارد بله، یکی از مزیت‌های پروتز ایمپلنت همین است که قدرت جویدن را تا حد زیادی برمی‌گرداند. البته در هفته‌های اول بعد از تحویل پروتز بهتر است از خوردن خوراکی‌های خیلی سفت یا چسبنده خودداری کنید تا به پروتز و ایمپلنت‌ها عادت کنید و در بلندمدت هم رعایت اعتدال همیشه توصیه می‌شود.

۷. تمیز کردن پروتز ایمپلنت چه فرقی با دندان طبیعی دارد؟
اصول کلی شبیه دندان طبیعی است؛ مسواک، نخ دندان و در صورت نیاز واترجت. تفاوت در این است که زیر پروتز ایمپلنت و اطراف پایه‌ها باید با ابزارهای مخصوص مثل سوپرفلاس یا برس بین‌دندانی تمیز شود. دندان‌پزشک یا بهداشت‌کار دهان و دندان به شما دقیقا نشان می‌دهد کجاها بیشتر مستعد تجمع پلاک هستند.

۸. اگر یکی از پیچ‌های پروتز ایمپلنت شل شود چه کار باید کرد؟
شل شدن پیچ، موضوعی است که ممکن است گاهی رخ دهد و بهتر است خودتان سعی در سفت کردن یا دستکاری پروتز نکنید. باید در اولین فرصت به دندان‌پزشک مراجعه کنید تا با ابزار مناسب پیچ را سفت کند و بررسی شود که آیا نیاز به اصلاح تماس‌ها یا طراحی پروتز وجود دارد یا نه.

۹. آیا می‌شود بعدا نوع پروتز ایمپلنت را عوض کرد؟
در برخی موارد بله. مثلا ممکن است ابتدا از پروتز موقت یا اوردنچر استفاده شود و بعد از مدتی به پروتز ثابت یا هیبرید تبدیل شود. البته این موضوع به تعداد و موقعیت ایمپلنت‌ها و طرح اولیه درمان بستگی دارد، به همین خاطر بهتر است از همان ابتدا با دید بلندمدت و مشاوره کامل برنامه‌ریزی شود.

۱۰. پروتز ایمپلنت را هر چند وقت یک‌بار باید چک کنیم؟
به طور معمول حداقل سالی یک بار چکاپ توصیه می‌شود، اما در سال‌های اول بعد از درمان ممکن است دندان‌پزشک فواصل کوتاه‌تری را پیشنهاد کند. در این ویزیت‌ها وضعیت لثه، استخوان، پیچ‌ها، تماس‌های فکی و سلامت کلی پروتز ایمپلنت بررسی می‌شود و در صورت نیاز تنظیمات لازم انجام خواهد شد.